COLUMN HENK NUGTEREN No 212

HAASROBOT

Aan het einde van de Diamond League Finale op 4 en 5 september in Brussel, zag ik een interview met Ben Broeders, de man van Femke Kok. Het ging over een zwaar maar toch zeer geslaagd atletiekjaar dat er nu wel opzat. Femke en hij zouden vanaf maandag 7 september vakantie gaan houden. Een week later, van 12-14 september werd in Boedapest het Ultimate Championship gehouden. Geen EK, geen WK, geen OS, maar toch als kampioenschap aangekondigd, een driedaagse topwedstrijd waarop alleen kampioenen en ’s werelds besten werden uitgenodigd. Ik twijfelde er niet aan dat Femke zou zijn uitgenodigd, maar uit het interview had ik geconcludeerd dat ze er blijkbaar voor bedankt had. En daar stond ze toch aan de start op de 800 m. Ze deed haar plicht en werd derde, maar haar optreden kon niet verhullen dat het seizoen eigenlijk te lang was geweest.
Het bleef een beetje vaag hoe de buitenstaander dit toernooi moest plaatsen. Zelfs de deelnemers, ‘content creators’ genoemd, konden moeilijk omschrijven welke titel er op het spel stond, een kampioenschap is immers een titelstrijd en zou een titel moeten opleveren. Misschien de ultieme kampioen? Waarom dan alleen op 28 van de 49 officiële atletiekonderdelen? Een topwedstrijd was het wel, een feest voor de atleten zeker, maar je zou het evengoed als de afterparty van het seizoen kunnen bestempelen. Alleen de winnaars werden gehuldigd en kregen een trofee, de rest moest het doen met een rijk gevulde buidel duiten. Er was show en glamour, het gras zwartgeverfd, het zand roze, toch was de sfeer in het stadion tam en waren de atleten ontspannen als was er geen druk om te presteren. Hazen zoals bij Diamond League wedstrijden waren er niet, horen niet thuis op kampioenschappen. Wel zag ik oplichtende gekleurde lampjes langs de baan, afgesteld op beste jaarprestatie of wereldrecord. Misschien hebben ze nut, maar er gaat niets boven het in de rug van een goede haas lopen.

Over hazen gesproken, bij marathons zijn ze niet meer weg te denken. Ook deelnemers aan de DrechtStadLoop vragen vaak om een pacer. Ze bedoelen dan iemand met een ballonnetje of vlaggetje, vergelijkbaar met een gids tijdens een stadswandeling of in een museum. Maar dan eentje die het hele traject op het tempo van een bepaalde eindtijd loopt en op die manier als gids functioneert. Er is een klein nuanceverschil met de hazen bij een marathon, maar waarom noemen we zo iemand niet gewoon ook haas. Degene die ooit de term haas voor deze functie heeft bedacht, zou ik niet graag zijn geniale ingeving willen ontnemen. En we zijn tenslotte in Nederland, waarom dan het Engelse pacer? De Fransen spreken ook consequent over lièvre. Bovendien staan er elke kilometer bordjes langs het parkoers en heeft vrijwel elke deelnemer een stopwatch. Hou het kopje helder en verricht wat rekenwerk onderweg. 
Toch is de haas in een wegwedstrijd geen lang leven meer beschoren. Deze week las ik dat er in Zuid-Korea een robot op één batterijlading een volledige marathon had voltooid. Mogelijk kunnen we over een jaar of vijf tijdens de DrechtStadLoop een peloton voorgeprogrammeerde haasrobots op weg sturen met streeftijden van 1:05, 1:10, 1:15 en zo verder.