Column Henk Nugteren No 205

HARDLOOPINDUSTRIE

Deelnemers aan loopevenementen hebben het vaak over hun ‘kaartje’ of liever nog hun ‘ticket’ dat ze hebben bemachtigd en dat ze, indien het zo uitkomt, ook gewoon weer kunnen verpatsen. Het doet me denken aan deelname aan een festival, niet direct aan sport. Het moet steeds massaler en er moet steeds meer omheen worden georganiseerd. Hordes starten enthousiast zwaaiend naar toeschouwers en worden na een toch vaak moeizame tocht, net binnen of desnoods buiten de tijdlimiet, met confettikanonnen binnengehaald. Er moet van alles voor de deelnemers geregeld zijn, foto’s, finishfilmpjes, medailles graveren, T-shirts, afterparty, je kunt het zo gek niet bedenken. En het mag wat kosten, hoe hoger de inschrijfgelden, hoe eerder een evenement uitverkocht lijkt. Zie hier de kenmerken van de derde loopgolf. Ik noemde het een festival, maar in een krantenartikel las ik dat ‘hardloopevenementen in Nederland een enorme industrie zijn geworden’. Zo kun je het ook bekijken, er valt wat te verdienen en dat is waar de meeste commerciële organisatoren op uit zijn.
De Atletiekunie lijkt afwezig in deze tak van industrie. Tijdens de eerste hardloopgolf (eind jaren ’70 – begin jaren ’80) werden KNAU-wedstrijden en licentiehouders beschermd tegen ‘wilde lopen’ en ‘wilde lopers’ en liep je de kans te worden geschorst als je als lid van een atletiekvereniging meedeed aan een wilde loop. Dat onderscheid bestaat niet meer. Opbrengsten gaan naar commerciële partijen en de atletiek(unie) heeft het nakijken.
Gelukkig stond er tot nog toe bij de DrechtStadLoop een relatief kleine groep atleten aan de start, voor wie het werkelijk om de sport te doen was, hard trainende mannen en vrouwen die primair voor een prestatie deelnamen. Elk jaar kostte het meer moeite om atleten van kwaliteit naar Dordrecht te lokken, het werd steeds lastiger om op te bieden tegen industriële lopen. Met de hulp van tijd noch moeite sparende vrijwilligers (zoals Peter Slijkoord) was het mogelijk vanuit de regio en uit België lopers te strikken die binnen 1:10 finishten. Maar zeg nou eerlijk, een winnaar in 1:07 is ongetwijfeld een serieuze atleet, maar met die tijd won je vijftig jaar geleden geen wedstrijden.
Het krantenartikel waarin de hardloopindustrie werd geïntroduceerd was tevens een aankondiging van een marathon in Den Haag: Peace Marathon The Hague. Die marathon staat gepland op 1 november 2026, precies de datum waarop wij onze DrechtStadLoop hebben aangemeld bij de Atletiekunie. Van controle, laat staan bescherming op de wedstrijdkalender, blijkt geen sprake. En dat terwijl er ook al een vestingloop en een marathon in Dordrecht staan gepland (beide door commerciële partijen georganiseerd). Volgens het krantenartikel heeft de gemeente Den Haag al € 150.000 subsidie toegekend, terwijl de gemeente Dordrecht onze schamele € 5000 subsidie definitief heeft geannuleerd. Hopelijk heeft de gemeente Den Haag in de voorwaarden opgenomen dat het geld niet bestemd is voor het uitreiken van een Peace Prize door Donald Trump.

Gaan wij als enthousiaste vrijwilligersorganisatie in de slag met commerciële partijen om de schaarse topatleten? Of gaan we ons concentreren op de wensen van de funrunners en een festivalevenement organiseren? De eerste optie vereist een doortimmerd actieplan en geld. Ik ben vrijwilliger geworden voor de DSL om (top)lopers een mooie wedstrijd te bieden, omdat veel vrijwilligers dat in het verleden ook voor mij hebben gedaan. Daarom ben ik in principe voor een kwalitatief hoogstaande wedstrijd. Echter, als er geen plan is en geen geld, is het bij voorbaat verloren en zonde van tijd en moeite.
Er zullen dus keuzes moeten worden gemaakt. En wel zo snel mogelijk.